Sommige kinderen gaan, sommige kinderen blijven. Sommige kinderen verdwalen.

Dit is het tweede boek die ik lees van deze schrijver en ik kan niet anders zeggen dan dat ik fan ben van zijn schrijfstijl, ondanks de beladen onderwerpen leest dit boek makkelijk weg.

Je kan niet anders dan meeleven met Aristoteles, ik heb zelfs hier en daar wat traantjes weggepinkt. Dit boek heeft niet echt een plot of een verhaal, maar omschrijft het dagelijkse leven van een tiener die op weg is om volwassene te worden en de innerlijke gevechten die overwonnen moeten worden op weg daarnaartoe. Hierdoor is het herkenbaar voor iedereen, ongeacht je geaardheid.
Ik vond het boek zeker de moeite waard om te lezen.

‘Als je alleen bent’, fluisterde ze, ‘en er komen mensen naar je toe omdat ze het hebben gezien, dan zijn dat de mensen die naast je staan. Dat zijn mensen die van je houden.’

‘Maar die pijn is van mij, Dante. Je kunt het niet wegnemen. Als je dat zou doen zou ik het missen.’