Lees dit boek en sluit de personages in je hart.

Met 'Een leven zo ver' keert M.L. Stedman na jaren terug met een roman die opnieuw laat zien hoe feilloos zij menselijke emoties kan blootleggen. Ik was al enorm onder de indruk van haar debuut 'Het licht van de zee' maar met deze nieuwe roman heeft ze zichzelf overtroffen. Haar schrijfstijl is beeldend en het verhaal zit vol met zinnen die stevig onder de huid kruipen. Stedman schrijft niet om te imponeren, maar om te raken — en dat doet ze hier opnieuw op subtiele wijze.

Als je haar eerdere boek 'Het licht van de zee' hebt gelezen, dan zul je een aantal dezelfde thema's herkennen: morele dilemma’s, personages die worstelen met verlies en verantwoordelijkheid, en een setting die bijna als een personage op zichzelf voelt. Waar 'Het licht van de zee' vooral uitblonk in de spanning tussen 'doen wat juist is' en verlangen, richt 'Een leven zo ver' zich meer op de vraag hoe we verder leven met de keuzes die we hebben gemaakt. Het tempo is iets rustiger, meer contemplatief, maar de emotionele intensiteit is onverminderd aanwezig.

Stedman heeft een bijzonder talent voor het schetsen van innerlijke conflicten zonder melodrama. Ze laat ruimte voor stilte en twijfel. Juist daardoor komt het verhaal des te harder binnen. Haar personages voelen levensecht: feilbaar, zoekend, soms koppig, maar altijd menselijk.

'Een leven zo ver' is geen boek dat je in één ruk uitleest omdat het zo spannend is, maar omdat je steeds dieper wordt meegezogen in de gevoelswereld van de personages. Het is een roman die je even laat stilstaan, die je dwingt om na te denken over keuzes, in het algemeen maar ook in je eigen leven.

Voor lezers die 'Het licht van de zee' mooi vonden is dit een waardige opvolger. Anders van toon, maar met dezelfde emotionele scherpte en een nog mooiere schrijfstijl! Een verhaal dat nog lang bij me zal blijven.