Boek roept vooral ergernis op

Intermezzo van Sally Rooney wekte bij mij steeds een lichte ergernis op. Zo zijn er personages die zo met zichzelf bezig zijn dat het een afkeer oproept, ze zwelgen in zelfmedelijden en weten zaken ook wel flink op te blazen. Ook kon ik de karakters moeilijk vorm geven doordat het alle kanten op leek te gaan, de ene keer is Ivan bijvoorbeeld evenwichtig en bedachtzaam, en vervolgens kinderlijk en egoïstisch in het gedrag naar anderen. Natuurlijk is iedere persoonlijkheid gelaagd, maar soms lag het zo extreem uit elkaar dat het gezocht voelde. Daarnaast heb ik me het hele boek afgevraagd wat de meerwaarde was van het perspectief van Margaret. Haar verhaal tussen dat van de twee broers valt uit de toon, zeker omdat Naomi en Sylvia alleen door de ogen van anderen worden gezien. Ook roept de schrijfstijl dubbele gevoelens op. Er is duidelijk over nagedacht, alsof je echt een inkijkje in iemands hoofd krijgt, maar anderzijds is het zeker bij Peters perspectief bijna storend en gaat het ten koste van de leesbaarheid. Ik heb me ook regelmatig afgevraagd of het misschien lag aan de vertaling en dat het in het Engels misschien prettiger leest.
Tenslotte kabbelt het verhaal maar voort en blijf je wachten op een moment dat er iets gebeurt, dat er iets samen komt, en dat komt maar niet.
Al met al vond ik het geen prettig boek om te lezen.