Toch even mijn mening, ondanks DNF

Hoewel ik nog maar drie hoofdstukken te gaan had, heb ik Credence uiteindelijk niet uitgelezen. Toch wilde ik dit boek absoluut bespreken, omdat ik hier véél over te zeggen heb.

Laat ik beginnen met: wat heb ik in hemelsnaam gelezen? Ik snap de hype rond dit boek echt niet.😟

Het verhaal begint sterk. We maken kennis met Tiernan, een meisje wiens ouders zijn overleden en die nooit echt liefde of aandacht van hen heeft gekregen. Dat is pijnlijk en ik leefde oprecht met haar mee. Na een telefoontje van haar oom vertrekt ze naar zijn afgelegen huis hoog in de bergen. Tot zover was ik geïnteresseerd.

Tiernan belandt in een huishouden met drie mannen die allemaal tot haar aangetrokken zijn. En laten we niet vergeten: Tiernan is 17 jaar. Het feit dat deze volwassen mannen haar voortdurend begeren en dit verhaal dat probeert te romantiseren, vond ik extreem. En zodra Kaleb wordt geïntroduceerd, gaat het verhaal voor mij keihard bergafwaarts.🤨

Ik zal niet in detail treden, maar wanneer een personage meer dan tien keer “stop” zegt terwijl iemand haar aanraakt, hoort dat je te stoppen. Punt. Dat gebeurt hier niet. Vervolgens wordt Tiernan - inmiddels net achttien - verder opgehitst en beïnvloed door oudere mannen in een totaal scheve machtsverhouding.🫥🤢

De zogenaamde liefde tussen Tiernan en Kaleb is bovendien ongeloofwaardig. Er is geen goede opbouw, geen emotionele diepgang en al helemaal geen verantwoorde karakterontwikkeling. Kalebs zwijgzame, bijna kinderachtige gedrag was zoooo irritant. In plaats van mysterieus voelde hij onvolwassen en ik zat meermaals op het punt het boek definitief dicht te slaan - wat ik uiteindelijk ook heb gedaan.