Een matig einde van de serie...

'Geboren uit Bloed en As' heeft bij mij even op zich laten wachten. Het duurde een tijd voordat ik echt lekker in het verhaal zat. In het begin gebeurt er namelijk weinig en hoewel het volledig begrijpelijk is dat Sera zwaar getraumatiseerd is na de gebeurtenissen uit het vorige boek, begonnen de eindeloze gesprekken me op een gegeven moment flink tegen te staan. Dat zorgde er zelfs voor dat ik het boek na zo’n 100 pagina’s weglegde en tijdelijk aan iets anders begon.


Toch blijft dit mijn favoriete serie, dus wist ik dat ik het boek niet kon laten liggen. En gelukkig maar. Na ongeveer 200 pagina’s kwam het verhaal eindelijk op gang en begon ik Sera weer echt te waarderen. Ze denkt soms te veel na over haar keuzes, maar juist daardoor voelt ze menselijk en kon ik me opnieuw goed met haar verbinden.


Er gebeurt uiteindelijk veel in dit boek, waardoor dit verhaal overslaan absoluut geen optie is. De worldbuilding is prachtig en uitgebreid, en de scènes tussen As en Sera zijn simpelweg geweldig. Ik vind hen zó geweldig! En als ik As uit het boek had kunnen plukken, had ik dat zonder twijfel gedaan.


Al met al kijk ik positief terug op 'Geboren uit Bloed en As'. Toch vind ik dat het boek aanzienlijk korter had gekund. In combinatie met een soms wat vergezocht plot voelde dit, ondanks het redelijk bevredigende einde, als een wat matig laatste deel van de serie...