‘Zolang er geen lichaam is, kan iemand altijd nog terugkomen.’

Ken je dat gevoel? Dat je begint te lezen en het verhaal zo goed en meeslepend is dat je het niet kunt wegleggen, maar het leven – met al z’n drukte en deadlines – je tegenhoudt? Dat gebeurde bij mij tijdens het lezen van 1991 van Tom Rijpert . Ik wilde heel graag verder lezen, maar onze planning liet dit even niet toe. En geloof me, die drang om verder te lezen, die blijft. Dit boek zit namelijk vol spanning, avontuur en mysteries die zich als een ontrafeld draadje steeds verder uitrollen…

De setting is direct pakkend: in 1991 verdwijnt een jongen spoorloos van het kamp. Elf jaar later stapt Basha Berkel met tegenzin in dezelfde bus naar datzelfde kamp. Wat begint als een ongemakkelijke vakantie, verandert al snel in een avontuur vol spanning, onbeantwoorde vragen en intrigerende aanwijzingen. Basha raakt samen met Tibbe, een medekampeerder, verstrikt in een mysterie dat je continu aan het denken zet.

Wat ik zo bewonder aan Tom, is hoe hij zijn verhalen en personages tot leven weet te brengen. Basha voelt authentiek en herkenbaar aan. Tom weet precies hoe hij een meisje van haar leeftijd neerzet – met humor, onzekerheid en een vleugje bravoure. Je ziet haar, je voelt haar, je leeft met haar mee. Ook Tibbe, die haar helpt het mysterie te ontrafelen, is goed neergezet.

Tom weet zijn lezers continu vast te houden. Zijn schrijfstijl is vloeiend, afgestemd op zijn doelgroep en beeldend. De vuurtoren, de duinhut, de omgeving en de donkere nachten – het wordt allemaal zo levendig beschreven dat je het bijna kunt aanraken. Daarnaast weet Tom humor subtiel door zijn verbaal te weven, en de personages voelen zo echt aan dat je je moeiteloos in hen kunt verplaatsen. Verfilming? Het zou me niks verbazen – en mijn boekverfilmingsvoorspellingen komen verrassend vaak uit.

Het verhaal voelt als een puzzel die steeds net niet compleet is. Elk hoofdstuk geeft je nieuwe stukjes informatie, maar laat ook twijfels achter.

Inmiddels had ik iedereen op mijn verdachtenlijstje staan, zelfs Tibbe en Basha. En telkens als ik dacht dat ik wist hoe het zat, draaide Tom het verhaal weer om.

De prachtige cover van Ocap, eh, Paco is ook zeker weten het vermelden waard. Elk detail draagt bij aan de sfeer van het boek en het klopt precies. Als je goed kijkt, zie je sporen van het mysterie dat zich binnenin ontvouwt. En als je nog beter kijkt, zul je zien dat het verhaal al begint voordat je ook maar een bladzijde hebt omgeslagen.

Dank Pelckmans voor het recensie-exemplaar. En Tom, wat ben je toch een fantastische schrijver/verteller! Een must-read voor iedereen vanaf groep 7/8, maar ook volwassenen zullen genieten van dit verhaal. Ik ben heel nieuwsgierig naar alle boeken die nog komen gaan!

TIK TIK… De tijd tikt… zorg dat je deze niet mist!