‘Gedumpt worden gaat nooit echt over gedumpt worden.’

Je gelooft hét niet, maar ik ben een vrouw... Dus als een relatie eindigt, zie ik het vanuit mijn eigen perspectief, vanuit wat ík voel en wat ík observeer, als vrouw. Ik herken het verdriet, het gemis, en de eindeloze gesprekken met vriendinnen over wat er misging, onbegrip en die duivelse vlinders in je buik. Maar wat gebeurt er aan de andere kant? Wat gaat er om in het hoofd van een man die wordt verlaten? Aldertons ‘Good Material’ biedt precies dat inkijkje. Voor het eerst in haar werk laat ze ons een relatiebreuk beleven vanuit een mannelijk perspectief, en dat was even omschakelen en tegelijkertijd knap, verfrissend en verrassend.

Andy, een stand-up comedian in de dertig, wordt na bijna vier jaar gedumpt door zijn vriendin Jen. Wat volgt is een pijnlijk, maar vaak grappig verslag van zijn poging om zichzelf weer te vinden. Het verhaal begint met Andy’s lange opsomming van redenen waarom het goed is dat hij niet meer met Jen samen is. Je voelt de wanhoop en het zelfbedrog; het voelt bijna als een oefening om zichzelf te overtuigen dat het uitmaken de juiste keuze was. Dit soort momenten zorgen ervoor dat je als lezer meteen wordt meegezogen in Andy's hoofd.

Wat ik bijzonder vond, is hoe het boek laat zien dat gedumpt worden verder gaat dan alleen het eindigen van een relatie. Zoals Andy’s moeder treffend zegt: ‘Gedumpt worden gaat over alle afwijzingen in je leven.’ Het gaat over elke keer dat je je niet goed genoeg voelde, en die pijn komt allemaal terug als iemand je verlaat. Dolly Alderton weet deze gelaagdheid op een manier te vangen die je doet meeleven met Andy, ook als zijn gedrag soms moeilijk te begrijpen is.

Andy probeert zijn emoties te onderdrukken en zijn leven weer op te pakken. Hij doet alles om zichzelf af te leiden: van feestjes met vrienden tot het raadplegen van zijn therapeut (of juist haar advies negeren). Toch blijft hij vastzitten in zijn eigen hoofd, worstelend met herinneringen aan gelukkiger tijden, zoals een tripje naar Parijs met Jen, dat in zijn gedachten nu lijkt te zijn besmet door hun breuk. De wisselwerking tussen flashbacks en het heden zorgt ervoor dat je Andy’s innerlijke strijd voelt.

In het begin moest ik dan ook even wennen aan het lezen vanuit een mannenperspectief en het duurde even voordat ik erin kwam, maar toen ik nieuwsgierig een blik op de laatste pagina’s wierp, was ik getriggerd om verder te lezen. De plot blijft je verrassen, en de groei van Andy als personage is de beloning voor het doorlezen.

Het laatste deel in dit boek wordt verteld vanuit het perspectief van Jen. En dit was voor mij een onverwachte en welkome toevoeging. Het voelt als de ontbrekende puzzelstukjes die samenkomen en je blik op het verhaal compleet te maken. Ineens begrijp je meer van de complexe dynamiek tussen de personages en waarom het liep zoals het liep. Dit stuk las voor mij prettiger, waarschijnlijk omdat dit perspectief vanuit een vrouw geschreven is.

Dolly Alderton heeft met ‘Good Material’ een boek geschreven dat niet alleen gaat over liefdesverdriet, maar ook over zelfinzicht en herstel. Voor iedereen die houdt van haar scherpe pen en authentieke personages, is dit een aanrader. Het biedt een blik in de ziel van iemand die zijn weg terug probeert te vinden na het verliezen van wat hij dacht dat zijn toekomst was.

Bedankt LS voor dit recensie-exemplaar, mijn mening is hierdoor op geen enkele wijze beïnvloed.