Indrukwekkend, jammer van de verhaallijnen

Ik vond het een heel indrukwekkend boek om te lezen, dat gevoel werd wel minder in de 2e helft van het boek. Dat kwam vooral omdat Anette Herfkens haar gezinssituatie betrekt bij wat haar is overkomen. Het autisme van haar zoon, voor mij stond dat los van de ramp waar ze bij betrokken was geweest.