Fijne afsluiting van de Oerbloed-reeks

De stembus voor de Grote Vriendelijke 100 van 2025 is gesloten, nu is het wachten op de uitslag. Ik verwacht de Oerbloed-reeks van Rob Koops zeker in de top-100 terug te zien.

Het eerste deel, De Raadselbreker, was Thematitel in de Kinderboekenweek. Ik maakte daar voor Stichting CPNB een les bij. Daarna kon ik niet anders dan doorlezen in deel 2. Ik was zo benieuwd hoe de avonturen van Obbe en Darja af zouden lopen, dat ik toen het laatste deel van de trilogie, De Leugenvanger, verscheen meteen weer verderging.

In deel 3 reizen Obbe, Darja en hun vrienden met het machtige Zevende Boek terug naar de Boekenburcht. De reis is vol gevaren, vooral als ze in het Vergeten Moeras terechtkomen, waar ze worden belaagd door bloedslurpers en maagzuurkikkers. Eenmaal aangekomen in de duistere tunnels van de Boekenburcht ontdekken ze hoe het Zevende Boek is ontstaan. Ze komen erachter dat er groot gevaar dreigt. Hoe kunnen ze Norgië redden?

De titel zegt het al, in dit boek staan leugens centraal. Zoete leugens, en kwade leugens. Zoete leugens, bedoeld om iemand te helpen of beschermen. Kwade leugens om een ander pijn te doen, dingen te verbergen of er zelf beter van te worden. Net als in de andere twee delen, zitten in De Leugenvanger verschillende lessen verborgen, wijsheden en zinnen die te maken hebben met boeken en lezen.

Wat ik erg leuk vond, is dat het verhaal zich nu ook deels in Droogwaerd afspeelt, een stad in de Bittere Zee, gebouwd op palen. Daar volg je Rupke, de broer van Arja. Een mooie toevoeging, en afwisseling van perspectief, waardoor ik dit boek net wat beter vond dan deel 2.
Al met al is De Leugenvanger opnieuw een heerlijk fantasyboek voor jonge lezers (én voor oudere!).

Maruga Koops verzorgde weer de prachtige cover-afbeelding, en de illustraties in het boek. Ook tekende ze de kaart waarop je de weg van Obbe en Darja kunt volgen.

Met dank aan HarperCollins voor het recensie-exemplaar.