Fascinerend spel met de lezer.

Toen ik de roman kort geleden weer in mijn boekenkast tegenkwam (3e druk 2005), zag ik dat ik toendertijd niet verder was gekomen dan het eerste hoofdstuk. Ik besloot het boek nog een kans te geven.
Zoals veel Amerikaanse romans zou American Psycho zonder veel problemen met een derde kunnen worden ingekort, mbt de lange discussies (of beter: slap geouwehoer) en de vele oeverloze beschrijvingen van dure kleding, elektronische apparatuur en natuurlijk al die gruwelijke moorden (sterke maag aanbevolen). Toch heb ik het boek ditmaal gefascineerd van a tot z gelezen. Het geeft niet alleen een zeer verontrustend beeld van de yuppies in de Amerikaanse financiële wereld gedurende de 80-er jaren en daarmee, besef ik achteraf, ook een waarschuwing waar deze mentaliteit toe gaat leiden (Trump). Maar wat mij het meest intrigeerde was het spel dat met de lezer wordt gespeeld; niet voor niets staat op de achterflap dat we hier met een onbetrouwbare verteller te maken hebben. Maar hier ga ik verder niets over zeggen, dat moet je zelf ervaren.