Driemaal is scheepsrecht.

Drie keer ben ik met tussenpozen van vele jaren begonnen aan ‘Onder de Vulkaan’ (1947) van Malcom Lowry en twee keer ben ik ontgoocheld afgehaakt. De overdadige symboliek, de literaire kunstgrepen, de verschillende talen, al die verwijzingen naar andere boeken, films, muziek, politiek enzovoort; het was me te veel van het goede.
Toch liet het boek me niet los. Bij de derde poging besloot ik alles gewoon over het heen te laten komen. Vanaf dat moment werd ik ongehinderd meegesleept door de getormenteerde personages en vooral de alcoholistische consul, de hoofdpersoon van de roman. Lowry’s gedetailleerde beschrijving van zijn drankzucht zou humoristisch zijn, wanneer het allemaal niet zo schrijnend was en alles erdoor kapot werd gemaakt. De onnodige, gewelddadige dood van de consul komt tenslotte als een bevrijding.