Veel losse eindjes

Tegen het einde van de roman, wanneer de hoofdpersoon zijn leven overdenkt heeft hij het voornemen “enkele afsluitende omgangen door zijn gedachtewereld te maken, alsof hij alle draden van zijn leven in de finale fase nog behoorlijk wil afhechten zonder een enkel los eindje achter te laten”. Iets wat hem niet lukt. Daarmee is m.i het grote manco van deze roman aangegeven. Vanaf het begin vliegt het verhaal alle kanten op, er is geen lijn in te ontdekken. Dit wordt ook weerspiegeld door de hoofdpersoon zelf, die in het verhaal meerdere namen heeft. Hij maakt van alles mee, blinkt overal in uit (vechten, staatsinrichting, landontginning, het schrijven van een literair meesterwerk etc. en ziet er ook nog eens aantrekkelijk uit), maar hij wordt nooit een persoon van vlees en bloed. Het lijkt erop dat de schrijver Nico Dros deze tekortkoming zelf ook wel door heeft, want een aantal keren grijpt hij in om het verhaal te duiden, wat de eenheid ook niet echt bevordert. Dit is jammer, want het uitgangspunt van de roman - wie is Willem? – is en blijft zeker voor mensen die geïnteresseerd zijn in de Nederlandse literatuurgeschiedenis heel interessant en boeiend.