Moshi moshi-Banana Yoshimoto

“Hoewel het er op het eerste gezicht wanordelijk, chaotisch en lelijk uitzag, was het in werkelijkheid een voortreffelijk patroon dat uitdrukking gaf aan het menselijke onderbewustzijn. Wat een prachtig schouwspel. Het was een soort klimop van begeerte en angst, ellende en liefde, schoonheid, vrolijk gelach en weelde – alles wat er maar in het onderbewustzijn van de mens zetelt. Je kon hem met een manchete volledig wegkappen of tot de grond afbranden, maar de landschappen in het hart van eenieder en de tijd die daarin leefde kon je nooit wegnemen. Daar kon niemand aan tornen. Via mij maakte daar nu ook mijn vader deel van uit. Zo zag ik het.”

Banana Yoshimoto (Mahoko Yoshimoto) is de dochter van dichter en criticus Takaaki Yoshimoto en de zus van mangatekenaar Haruno Yoiko. Yoshimoto’s werken omvatten meer dan 12 romans, waarvan wereldwijd meer dan 6 miljoen exemplaren zijn verkocht. Haar werken beschrijven de problemen waarmee jongeren worden geconfronteerd, het stedelijk existentialisme en tieners die gevangen zitten tussen verbeelding en realiteit. Yoshimoto zegt dat haar twee hoofdthema's zijn "de uitputting van jonge Japanners in het hedendaagse Japan" en "de manier waarop vreselijke ervaringen iemands leven vormen". Het effect van verlies op de menselijke geest speelt een belangrijke rol in haar werk. Eten en dromen zijn terugkerende thema's in haar werk en worden vaak geassocieerd met herinneringen en emoties. Haar romans en novelles verkennen de rol van vrouwen, feminisme en gender in de hedendaagse Japanse maatschappij. Haar nieuwste boek Moshi moshi is in het Nederlands vertaald door Maarten Liebregts. Hij vertaalde eerder werk van Mieko Kawakami, Toshikazu Kawaguchi, Emi Yagi. en is de vaste vertaler van Banana Yoshimoto.

Het is een jaar geleden sinds de dood van haar vader en Yoshie vindt dat het tijd wordt haar leven weer op te pakken. Ze neemt de beslissing om te verhuizen naar Shimokitazawa en gaat werken in een restaurant. Wanneer ze een beetje gesetteld is, komt onverwachts haar moeder een tijdje bij haar logeren. Dit komt totaal niet uit, maar Yoshie legt zich erbij neer en gaat verder met het verkennen van dit nieuwe hoofdstuk van haar leven. Sinds haar verhuizing wordt ze steeds trouwer aan zichzelf en begint ze steeds meer te aarden. D.m.v. haar werk, romances, vriendschap en familie, begint Yoshie langzaamaan de dood van haar vader een plekje te geven en te verwerken. Ze vind weer vreugd in het leven en ontwikkelt zich tot een krachtig individu.

-Banana Yoshimoto was voor mij een nieuwe auteur en een nieuwe leeservaring.
-Het boek is logisch, vloeiend en duidelijk vertaald. Er zijn geen spel-, taal-, of zinsopbouw fouten.
-Rouwverwerking staat centraal in dit boek. Yoshimoto weet goed te beschrijven over het erkennen/herkennen van de dood, de verschillende rouwfases, de verschillende manieren en tijd/duur van rouwverwerking, de vragen en gedachten die een persoon heeft, het besef dat iemand er echt niet meer is, gemoedsrust en berusting vinden, het zelfverwijt, de woede, de wat als… scenario’s enz. Het is dan ook heel mooi dat Yoshimoto in het midden laat of het stukje spookverhaal waar is of dat het een vorm van rouw is. Zo kan ieder het voor zichzelf invullen.
-Het enige minpuntje dat ik dan ook heb, is het spookverhaal. Dit boek werd aan mij verkocht als een ontroerende coming-of-age spookverhaal, maar het paranormale onderwerp is niet de focus in dit boek, vrij klein en vrij voor interpretatie. Een beetje misleidend.
-Zelfontwikkeling speelt ook een grote rol in dit boek. Je leest hoe een meisje opgroeit tot een vrouw en te maken krijgt met de harde realiteit van het leven en hoe het te overleven, levenslessen leert, zichzelf accepteert, zelfkennis, onafhankelijkheid en leert de kracht van het individu.
-Het boek eindigt symbolisch en is een mooie afsluiting voor de rouwverwerking en ontwikkeling die de hoofdpersoon heeft doorstaan.
-Een aanrader voor Japanse literatuur liefhebbers of interesse hebben in rouwverwerking en zelfontwikkeling.