Wat moet ik hierna nou nog lezen?

De eerste keer dat ik dit boek las is zó lang geleden, dat ik me alleen nog een van de eerste zinnen herinner.
Toch is het een verhaal dat blijft kleven.

Als beginnend romanschrijfster inspireert Márquez me enorm. Zijn weergaloze omschrijvingen, de manier waarop het bovennatuurlijke verweven wordt met het alledaagse. Het is zó natuurlijk verteld dat je zonder aarzeling aanneemt dat de botten van een overledene gewoon in een zak blijven rammelen.

Het verhaal ademt een melancholie die als een mist over de generaties blijft hangen: een familiegeschiedenis die zich eindeloos herhaalt in een land dat telkens weer wordt verscheurd door oorlog en verlies.

En net als je denkt: nu zal het tij keren, slaat het noodlot opnieuw toe.

Het was een genot om opnieuw naar de prachtige zinnen te luisteren. Dit boek blijft een onuitputtelijke bron van inspiratie voor mijn eigen schrijven.