Geen leven.

Wie zijn naam inlevert heeft geen leven meer, die is dood, zo moet broeder Bonaventura zich gevoeld hebben gedurende zijn werk als broeder in het jongenspensionaat in de jaren 50.
Wat begon met een sollicitatie naar de baan van leraar Duits, werd hij als een vis in het scheepsnet binnengehaald in de franciscusfamilie, hij moest afstand doen van al zijn aardse bezittingen, en vormelijk in een prikkend habijt tot krankzinnigheid gehersenspoeld.

Met de komst van broeder Mansuetes, 
die alles met een strenge hand moest regeren; straf voor ieder vergrijp, vernedering, opsluiting, isolement, slaag met een plak hout, spande zich een membraan van angst over het leven binnen de muren.

Dan last van zijn mond, tandartsbezoeken,  waar hij een prachtige vrouw tegen het lijf loopt, en met haar mee naar huis gaat en niet wat hem daarna overkomt.
Zei: "Stap er toch uit"
Hij: "Kan geen besluit nemen, zorg voor de jongens."
Komt veel te laat aan bij de poort, moet voor 10 dagen in afzondering leven, boete voor gepleegde overtredingen.

De broeders met hun machtsmisbruik reagerende hun driften af op de jongetjes en hoe ze zich onbegrensd uitleefde op die knapen.
Iedereen weet het maar houdt de lippen dicht want vreest de Gestapomacht van de kerk.
De ouders vonden deze gevangenis geschikter voor hun educatie.

Afgrijselijk mooi boek. Dit mag nooit meer gebeuren, en goed dat hierover geschreven is. Een boek om stil van te worden.