Vergeten doet zeker zoveel pijn als iets onder ogen zien

Charlie komt terug uit Ethiopië. Wat is daar gebeurd? Waarom is hij zo depressief dat hij zelfs besluit een einde aan zijn leven te maken? Dat zijn vragen waarop langzaam gedurende het boek een antwoord komt.
Charlie verblijft bij zijn oma aan de kust van Vlaanderen. Daar wordt hij geconfronteerd met zijn verleden en hij wordt niet alleen geconfronteerd met zijn eigen verleden, maar ook dat van zijn familie. Ze hebben hun verleden weggestopt, het was te moeilijk om er aan te denken. Als kind fantaseert Charlie dat hij de drakendoder is en dat blijft hij ook als volwassene doen. Hij gaat voor ontwikkelingswerk naar Afrika. Daar maakt hij veel mee. Maar pas als de drakendoder ten val komt, wordt hij gedwongen of het verleden onder ogen te zien of te stoppen met het leven. Hannah, een vriendin die hij in Ethiopië heeft leren kennen stimuleert hem om een reis door het verleden te maken, zowel letterlijk door de voetsporen van opa te volgen, als figuurlijk door zijn verleden te ontdekken. Ook zijn moeder Lisa, zijn vriend Jacky en vrouw en zoon gaan mee. Dan blijkt dat er niet alleen in het recente verleden van Charlie heel veel pijn zit maar ook in dat van zijn moeder en oma. Langzaam wordt het duidelijk welk drama zich èn in Ethiopië èn in WOII heeft afgespeeld. Alleen door dit onder ogen te zien kan er een begin van genezing zijn.
Joost Loncin neemt de lezer in bloemrijke taal mee op de reis door het verleden van deze familie. Langzaam aan, door een afwisseling van heden en verleden, wordt het hele verhaal onthuld. Een verhaal waar je nog wel een tijdje over na blijft denken.