Een zoektocht als een labyrint

Toen ik met het boek begon had ik enkel de verwachting dat het zou gaan om een zoektocht naar een verdwenen schrijver, Elimane. Deze schrijver won in 1938 een literaire prijs maar werd vervolgens beschuldigd van plagiaat. Hij verdween om nooit meer terug te komen. De jonge Senegalese schrijver Diegane hoort over Elimane en raakt het niet meer kwijt. Eenmaal in Parijs gaat hij op zoek naar de schrijver en ontmoet vervolgens Siga D, een oudere Senegalese schrijfster. Deze blijkt het naar het laat aanzien enige exemplaar van het boek van Elimane in haar bezit te hebben. Diegane mag het lezen en dat wakkert de zoektocht aan. Van Siga D. hoort hij stukje voor stukje het verhaal dat zich afspeelt op verschillende continenten. Het is een zoektocht lijkt op een labyrint. In het begin heb je geen idee wannneer en waar deze zoektocht zal eindigen. Het lijkt op een eindeloze weg met allemaal bochten. Soms heb je het idee dat je iets dichter bij de kern komt maar dan lijkt het alsof je er weer vanaf dwaalt. Dat komt omdat er verschillende verhaal lijnen van verschillende mensen verteld worden. Elke keer is het weer even zoeken wie dit keer de hoofdpersoon van de verhaallijn is. Uiteindelijk kom je bij de kern, het verhaal van de laatste jaren van Elimane maar misschien nog wel meer het dilemma van Elimane maar van elke van literatuur bezeten schrijver: schrijven of niet schrijven.
De eerste honderd bladzijden was het vooral wennen aan de schrijfstijl van de schrijver, veel lange maar hele mooie zinnen. Je kruipt in het hoofd van Diegane maar er lijkt nog weinig verhaal in te zitten. Dat verandert in deel 2, het boek heeft 3 delen. Dan kun je het boek maar moeilijk wegleggen omdat je in de verschillende verhalen gezogen wordt. Het is trouwens wel een boek dat je niet moet lezen als je moe bent. Dan verdwaal je in het labyrint van verhalen.
Ik vond het zeker de moeite waard om het te lezen. Het brengt je in andere werelden en andere tijden.