Boeiend!

Fawning. Door: Ingrid Clayton.

Fawning is het tweede boek dat ik lees over fawning. Voor wie, niet weet wat dat is: fawning is een vierde traumareactie (na vechten, vluchten en bevriezen). Het lijkt op pleasen maar gaat veel verder dan dat.

Ik heb een posttraumatische stressstoornis en daarom lees ik geregeld boeken over trauma en traumaresponsen. Fawning is nu alom tegenwoordig en ik herkende mezelf direct toen ik er over las. Twee boeken vlak na elkaar over hetzelfde onderwerp lezen is toch een beetje spannend, de kans bestaat dat het tweede boek dan ‘in herhaling’ valt. Ik ka je verzekeren: dat deed het niet.

Clayton gebruikt haar eigen ervaring en ervaringen van haar cliënten als handige tool om de lezer echt te laten ervaren hoe het in de praktijk voelt om een fawner te zijn. Door hun eerlijkheid en openheid krijgen wij zicht op de verschillende manieren die mensen kunnen toepassen om zichzelf te beschermen.

Dat is ook het mooie aan dit boek: het toont je niet alleen wat het is maar ook waarom je het doet. Clayton wijst je erop dat die traumareactie ook iets goeds is: ze heeft je beschermd, beschermt je nog altijd en het maakt je ook tot iemand die heel veel belangrijke capaciteiten heeft die jouzelf ten goede komen.

Ik heb zo veel herkend in dit boek, zo veel onderlijnd, veel bijgeleerd. Af en toe hadden de persoonlijke verhalen iets bondiger gemogen maar de vele details maken het ook herkenbaarder. Dus dat is een kwestie van smaak.

Een heel belangrijk, boeiend boek. Aanrader.