De achterkant van de (bedrijfs)maatschappij

Ik weet niet precies hoe ik dit boek (goed) moet beoordelen, want ik ben bevooroordeeld, ten nadele, van grote (Amerikaanse) bedrijven als Facebook, of andere social media. Ik heb geen Facebook account, en als het aan mij ligt zal ik die ook nooit hebben, want ik ben er zeker van dat Facebook een profiel van mij heeft aangelegd, buiten mijn medeweten en toestemming om, dus zelfs zonder dat ik een account heb, verdienen ze dik aan mijn profiel: zonder dat ik daar ook maar iets voor terugkrijg. Het draait om winstmaximalisatie en ze zijn bereid anderen daarvoor uit te buiten. En dat komt voor mij ook terug in dit boek, dat om een ander onderwerp draait, maar over dezelfde bedrijven gaat.

Grote wereldwijde bedrijven zoals Facebook hebben beleid dat bepaald wat wel en niet 'gecensureerd' moet worden en in welk hokje dat ingedeeld dient te worden. Ze huren daarbij externe bedrijven in, zodat ze met droge ogen hun verantwoording eraf kunnen trekken ('Ik heb het aan hem uitbesteed"). Winstmaximalisatie over de ruggen van de zwaksten in de maatschappij, op globaal nivo. Dat is ook wat dit boek voor mij beschrijft.

De Content Moderators krijgen een grote lading shit over zich heen, dwangporno, kinderporno, racisme, haat, terrorisme, om er maar een aantal te noemen, met een beleid dat zichzelf vaak tegenspreekt en (toendertijd) elke twee weken gewijzigd werd.

Ik heb het nieuws over dit onderwerp de afgelopen jaren niet gevolgd, zoals waarschijnlijk velen met mij, maar een kort onderzoek in de afgelopen paar dagen doet mij vermoeden dat er in de tussentijd weinig veranderd is.

En laat ik wel zijn: een oplossing heb ik er ook niet direct voor.

De eerste fout is waarschijnlijk al dat de bedrijven (voor een groot deel) zelf bepalen waar de grenzen (moeten) liggen. Zoals Sjarrel in het boek zelf ook al aanhaalt: De waarden die gehanteerd worden met betrekking tot seks(ualiteit) bv zijn gestoeld op de preutse waarden van de Amerikanen, en worden wereldwijd doorgevoerd. Dit geeft denk ik al de moeilijkheid van het onderwerp aan. Wie moet bepalen, voor welk land, waar de grenzen liggen? En door wie moet dat dan bewaakt en doorgevoerd worden? En dat is dan nog maar 1 onderwerp van de vele. Op dit moment bepalen de bedrijven zelf waar de grens moet liggen, en die grens is niet alleen gestoeld op moraal, maar op bv het tegengaan van negatieve publiciteit voor het bedrijf zelf.

Verder haalt Sjarrel duidelijk aan dat de moderators filmpjes en berichten moeten zien en lezen, en daar een oordeel over moeten vellen. Iets dat de mensen psychisch onder druk zet, ook omdat het binnen een bepaalde tijd moet gebeuren en met een bepaalde mate aan kwaliteit. Maar psychische ondersteuning over wat ze zien en lezen is er niet of nauwelijks. Tegelijkertijd dekken de bedrijven zich in door de moderators een 'Non Disclosure Agreement' te laten ondertekenen, die hun verbiedt met anderen over hun werk(zaamheden) te praten.

Het boek laat me opnieuw nadenken over de vraag: Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig? Maar ook: Waarom zijn er mensen die vinden dat wanneer ze op internet aanwezig zijn, ze 'hun goede fatsoen' gewoon kunnen laten vallen?