weer een parel van Griet op de Beeck

Dolblij deze roman onder de kerstboom vandaan gehaald.

Het verhaal van Lucas begint kalm als een beekje dat rustig kabbelt en beweegt. Maar onder de oppervlakte is de onrust en duisternis te vinden.

Lucas stopt plotseling met zijn werk, en trekt in een huis van een oude dame bij een brug waar veel mensen zelfmoord plegen. Hij wil echt iets betekenen voor een ander, dat mist hij in zijn werk als magistraat.

De beek wordt steeds woeliger en kolkender; langzaam wordt helder waar Lucas voor vlucht, waarom hij is zoals hij is en de littekens op zijn ziel komen in zicht.

Met haar prachtige stijl neemt Griet je mee in het hoofd en leven van Lucas, ik neem met spijt weer afscheid van deze hoofdpersoon...