Advertentie

Het heeft wat voeten in de aarde gehad. Het nieuwe boek, de “tweede” roman, liet vier jaar op zich wachten. Het resultaat is een turf van 570 pagina’s, waarin het verhaal van Leo en Simon uitvoerig uitgewerkt wordt. Uiteraard is uitgebreid niet gelijk aan literair hoogstaand. Nogal vaak worden deze twee begrippen met elkaar verward. Zo is het “alsof het voorbij is” van Julian Barnes met zijn 170 bladzijden een meesterwerk, waar elk woord zorgvuldig afgewogen wordt, elke zin nagezien werd en het uiteindelijk geheel van woorden en zinnen perfect in balans is. Op elke pagina staan grote opvattingen over het leven die door de lezer driftig met een zacht potlood onderlijnd worden en ze een verankering te geven in ons geheugen.

Met “Ik ben er niet” is dat niet zo. Ja, het boek leest vlotjes. Het lijkt dan ook opvallend veel op een filmscenario. Dat verwondert ook niet als je weet dat Spit scenarioschrijven studeerde in Brussel. De tips en tricks die ze daar leerde, gebruikte ze in haar debuutroman. Ook in dit tweede werk wordt hetzelfde stramien gevolgd. Oude wijn dus in nieuwe zakken. Tijdens mijn hele leestraject dwaalde ik af naar de film “ A beautiful mind”. De beschrijving van Simons bipolaire stoornis, de complottheorieën over samenzweringen, de falende medicatie, het hervallen, de genialiteit van de zieke, de déjà vuutjes sloegen mij om de oren. Lize zegt het zelf, haar inspiraties haalt ze vooral uit films. Ze leest zelden een boek.

“A beautiful mind” is een all ends well film. Nash leert leven met zijn ziekte. Simon niet. Voor hem is er een dramatisch einde. Spits boek laat sommige vragen open. De dingen zijn niet of zwart, of wit. In de grijze zone is er een opening voor twijfel. Een foto die Leo vindt zaait achterdocht bij de aandachtige lezer.
De lezer blijft op zijn honger zitten. Lize zal zonder twijfel wekenlang op nummer 1 staan in de boeken top 10. “ik ben er niet” is een boek voor het grote publiek, een hapklare brok voor diegenen die nog graag eens een boek ter hand nemen en zich niet laten afschrikken door zijn omvang.
Je hoeft geen Madame Soleil te zijn om de verfilming van “ ik ben er niet” te voorspellen. Dit wordt één van de weinige boeken waarvan de verfilming beter is dan het boek zelf, vrees ik.

Reacties op: oude wijn in nieuwe zakken

121
Ik ben er niet - Lize Spit
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners