Alles voor Van Dis

Schrijven kan ie, gezien zijn omvangrijke oeuvre. De ijdeltuit wint meestal.
Deze man - met een onverslaanbare moederbinding - blijkt ook nog bindingsangst en verlatingsangst te hebben. Hij meet deze angsten breed uit in zijn laatste roman getiteld ‘Alles voor de reis’, met verhalen over tijden waarin er nog lang en gelukkig werd geleefd. “En het ging altijd over hem” zongen Yentl en de Boer al. Bang om alleen te zijn. Een samenhangend verhaal over een grote liefde is het in ieder geval niet. Wat losse stoutigheden in een hospice en botte uitdrukkingen over ezels en hun pikken, over verre landen en interviewees, die verstek laten gaan. Het enig wat de schrijver goed kan is in mooie woorden weergeven hoe liefdevolle uitwisselingen plaatsvinden.

De leuke en ruzieloze reizen van de schrijver/interviewer met zijn inmiddels overleden regisseur zijn eerder kapstokjes voor schaamteloze zelfreflectie, dan mooie liefdesverhalen. Het feit dat hij daarbij de met de regisseur getrouwde ‘Ander’ bedenkt, helpt niet. Als zaken niet goed gaan in de relatie heeft die Ander het gedaan. En als de liefde groot is heeft die Ander lekker het nakijken. “Waarom breekt ze niet met hem en kiest ze voor mij?” Ik denk alleen maar: wat doe jezelf? De bestaande situatie vooral in stand houden. Goh, wat een mooi liefdesverhaal!

Omdat het over een langdurige relatie gaat met een getrouwde vrouw, ben ik als lezer op voorhand benieuwd, met wie of wat de verteller zijn ledige tijd doorbrengt. Daarover heeft hij het echter helemaal niet. Behalve over de echtgenoot van zijn geliefde. Erg eigenstandig in de liefde komt de hoofdpersoon niet over.
Ik leef zo mee met hem dat zijn geliefde Eefje deze ene keer niet meegelezen en veel doorgekrast heeft. Omdat het die bekende Adriaan is, krijgt de schrijver al gauw een 4 sterren recensie. Alles voor Van Dis. De helft daarvan is in dit geval meer dan genoeg.