G. Bressers over De helden van New York

Aan de ene kant een boek zoals er al vele zijn: brompot van een rechercheur, gescheiden, drankprobleem en een probleem voor het korps, omdat hij eigenwijs is en regels niet aan hem besteedt zijn. Niet heel spannend dus, maar wel boeiend om te lezen. Aan de andere kant een psychologisch verhaallijn met (soms te veel) diepgang. Dit zorgt met momenten wel voor een fijne afwisseling. Mocht dit er niet zijn geweest, dan was het boek toch ietwat cliché.

Het verhaal is over de lijn realistisch en daardoor heeft het geen (al te) voorspelbaar einde, al voel je wel welke kant het uitgaat. Dit maakt dat je het boek wilt uitlezen, gewoon om te weten hoe het afloopt en of openstaande vragen beantwoord worden, aangezien het einde toch afgerafeld wordt. Er blijven nog enkele vragen over, maar dit heeft geen invloed op mijn mening over het boek. Het roept eerder stof op tot nadenken, aangezien de besproken problematieken ook orde van de dag zijn in werkelijkheid. Het zet je met beide benen op de grond en laat je nadenken over de kwetsbaarheid, maar ook de onvoorspelbaarheid, van mensen.

Het verhaal leest lekker, een fijne schrijfstijl en een goed volgbaar verhaal. Ook het stukje maffia- en politiegeschiedenis is de moeite waard. De vraag is alleen waarom deze titel. Het is een aparte verhaallijn, die onderbelicht is en uiteindelijk te weinig aansluit bij de hoofdverhaallijn. Misschien de aanloop voor een vervolg?