De aantrekkingskracht van de natuur

Het is soms even terugbladeren om erachter te komen hoe de hoofdpersoon in een nieuw hoofdstuk gerelateerd is aan die uit het vorige, maar heel storend is dat niet. Je zou het ook kunnen laten, want elk deel van de roman Erfgrond van Maria Turtschaninoff is op zijn eigen manier boeiend en nodigt uit tot doorlezen. We starten in het heden, met op de eerste pagina al de poëtische zinnen

als je de laatste vossenbessenjam opeet die je moeder gemaakt heeft
dan ben je niet langer de dochter van iemand

en worden vervolgens meegenomen naar de Zweedstalige gemeenschap in het Finland van de 17e eeuw, waar soldaat Matts een keuterboerderij begint op een stuk grond dat hij mag cultiveren. Nevabacka, moerasheuvel, ligt in een drassig veengebied dat een grote rol speelt in het boek. De verbondenheid met en de angst voor het Bosnimfenveen komt in elke generatie die de boerderij daarna bewoont terug. De beschrijvingen van de natuur in al zijn vormen zijn fascinerend, ook als je zelf nog nooit een veenmoeras met kruipbramen, een auerhoen of zeldzame bosorchidee hebt gezien.
Erfgrond zet aan het denken over afkomst, tradities en relaties, en laat zien dat het wat dat betreft niet zoveel uitmaakt of je in de 17e of de 21e eeuw bent geboren. Een intrigerende en dichterlijke roman die doet verlangen naar de rust en ruimte van Scandinavië.