Opmerkelijk tijdloze doorlezer over de Lost Generation

Het is bijna niet te geloven dat de oorspronkelijke uitgave van Ex-vrouw bijna een eeuw geleden, in 1929, verscheen. Vervang de highballs door espresso martini’s of moscow mules, New York door Amsterdam en je ziet hoe tijdloos het boek van Ursula Parrott eigenlijk is. Echtgenoot Peter raakt uitgekeken op zijn dan pas 24-jarige vrouw Patricia en verlaat haar. Blijkbaar kan een man geen scheiding aanvragen, want op de vraag ‘Wanneer ga je van me scheiden, Patricia?’ antwoordt ze resoluut ‘Nooit van mijn leven.’ Peter is haar grote liefde, en dat die scheiding even op zich laat wachten maakt niets uit voor de amoureuze avonturen die beiden beleven in het New York van 1924. Patricia is een onafhankelijke vrouw met een baan in de advertising, krijgt haar high end kleding cadeau of tegen inkoopsprijs en vindt zichzelf op haar vijfentwintigste al oud. Als representante van de Lost Generation, jongvolwassenen die het leven na het beëindigen van de eerste wereldoorlog als doelloos ervaren, brengt zij haar dagen en nachten door met slemppartijen in speakeasy’s waar illegaal alcohol geschonken wordt, lunchafspraken met vriendinnen en eetafspraken met bevriende kunstenaars. Maar tussen de avocadosalades, tom collins-cocktails, een ongewenste zwangerschap en achteloze zoenpartijen door klinkt het wanhopige verlangen naar de liefde. Een autobiografische doorlezer waarvan je ook in dit huidige tijdperk af en toe een brok in de keel krijgt.