Wat een bizar verhaal

Laat ik beginnen om Hebban te bedanken, dat ik dit boek van Karin Hazendonk mocht lezen.
Zeker heb ik ervan genoten, een heel makkelijk leesbaar boek.
Het leest als een trein, met het enige nadeel is dat de opmaak op mijn IPad wat slordig was, er werd kwistig met lege pagina’s gestrooid. Dit had dan weer wel als voordeel dat ik veel sneller door het boek vloog.
Het verhaal kwam (te) traag op gang, waardoor het relatief lang duurde voordat ik in de ‘ik wil verder lezen’ mode kwam.
Voor mij was de rode draad een psychopaat die zijn voorkeur voor gruwelfims gaat nadoen in de realiteit en daar ziekelijk in slaagt.met Diana die hij al vele jaren in zijn gruwelkelder vasthoudt en haar beschouwt als zijn lieveling. Dat hij toe is aan een nieuwe liefde, Anouk, die toch wat tegenvalt en daarom maar besluit haar te vermoorden (wat in eerste aanleg mislukt) en tegelijkertijd op zoek gaat naar noch een liefje, Joyce. Heel spitsvondig is Joyce opgevoerd om een logische manier te creëren om Sven in de val te laten lopen.
Allemaal spannend en het houd je aandacht er goed bij. Dat het verhaal in eerste instantie al halverwege leek te zijn afgelopen, met de ontsnapping van Anouk en het oppakken van Sven, maar het verhaal toch weer doorgaat vond ik zoals al eerder gemeld ook wel bijzonder.
Al met al een lekker ontspannend boek zonder dat het een diepe druk heeft achtergelaten. Van mij krijgt het boek 3 sterren.