Net zo mooi -melo dramatisch - als 'al het blauw van de hemel ((#2026-12)

Wat een drama! Op één dag verliest Amande zowel haar echtgenoot als haar ongeboren kind. Zoveel verdriet kan ze niet aan. Daarom vertrekt ze naar een eenzaam huis (op de priairie ;-)) in de Auvergne. Toevallig heb ik zelf 4 jaar in de Auvergne gewoond en gewerkt, maar dat terzijde. Amande moet haar verdriet verwerken. Ze verblijft de eerste dagen in totale duisternis in het huis. Heel, heel langzaam probeert ze haar leven weer op te starten, maar dat duurt heel lang. Melissa weet je aandacht er wel bij te houden, je leeft helemaal mee met het verdriet van Amande. Je bent net zo blij als Amande als ze weer een nieuwe mijlpaal bereikt. Ze ontwikkelt zich als een echte buitenvrouw en treedt daarmee in de voetsporen van de vorige bewoonster van het huis in de Auvergne, een vrouw die ze nooit heeft gekend, maar die met haar nalatenschap - kalenders vol met aantekeningen over het tuinieren - Amande uit de diepe put omhoog trekt. Schitterend boek over rouwverwerking.