Je kunt ook te veel springen in de tijd (#2026-22)

Om maar met het mindere nieuws te beginnen, dit was mijn 3e Buwalda tevens de minst goede van de 3. Ik had vele pagina's nodig om weer in het verhaal van Otmars zonen terecht te komen en dat lag niet alleen omdat ik Otmars zonen in november 2019 las, dus ruim 6 jaar geleden. Daarna kwamen de personen onder andere namen weer wel terug, hetgeen een bewuste keuze van Peter Buwalda is. Naar het einde toe waren het aantal 'flashbacks' toch wel heel veel en frequent, gelukkig hielp daar het gebruikte lettertype de lezer wel. Was het verhaal interessant? Achteraf (na het boek enkele dagen te hebben laten indalen) zeg ik ja, hoewel het best in minder pagina's had gekund. Of ik het volgende deel ga lezen kan ik niet beloven. Ligt er ook aan hoe lang Peter Buwelda daar voor nodig heeft, tenslotte ben ik al bijna 72 en gelukkig nog gezond.