Verleden ontmoet heden

Volledig in de traditie van de schrijfstijl van Alex Schulman schuurt de herinnering van de hoofdpersoon in dit boek van het verleden met het heden.
Vidar, een leraar die op non-actief is gezet, probeert de gebeurtenissen in het heden te verklaren door in het verleden te stappen.
Per ongeluk komt hij erachter dat hij met één specifieke dag in het verleden contact kan maken, door iedere dag een telefoontje te plegen met de gezinsleden op 17 juni 1986. Stapje voor stapje komen de herinneringen terug, waarbij Vidar bijna obsessief te werk gaat.
Niet alleen het gevoel van Groundhog Day overvalt je als lezer, maar ook de obsessie van Carrie in de serie Homeland. Als lezer wordt je een kamer ingezogen die bestaat uit meerdere Post-It geeltjes vol met aantekeningen en wellicht foto's op een muur, waar de hoofdrolspeler wanhopig probeert te reconstrueren wat er op 17 juni 1986 nu precies is gebeurd.
Ieder hoofdstuk eindigt op een manier die maakt dat je door wilt lezen en dat is typisch de Alex Schulman stijl. Makkelijk leesbaar en hij houdt je in een greep.
Wat mij als lezer het meeste intrigeert is dat Alex Schulman het voor elkaar krijgt om bij iedere personage in het boek een gevoel te creëren. Sympathie voor de een, medelijden met de ander, antipathie voor een volgende en jeukende handen om iemand eens flink door elkaar te willen schudden.
Voor mij een teken dat het boek je echt pakt!
Diegene die de eerdere boek van Alex Schulman hebben gelezen, zullen zeker ook met dit boek aan hun trekken komen.
Diegene die Alex Schulman voor het eerst lezen, zullen hoogstwaarschijnlijk ook de andere boeken willen lezen, wat voor mij betreft echt een aanrader is!