Recensie Dorst

Zó, een heftig boek in allerlei opzichten. Rauw, schrijnend, pijnlijk. Gerritsen is een meester in het beschrijven van dat wat niet af is: een gesprek dat plompverloren begint en halverwege doodbloedt, een gedachte zonder kop of staart, een daad bij voorbaat al tot mislukken gedoemd, een gebaar dat zijn uitwerking mist...Prachtig. Heel herkenbaar in bepaalde opzichten, soms ook juist heel vreemd of vervreemdend. Maar menselijk, zo menselijk. Gerritsen legt de vinger op zere dingen en toch ook weer niet, ze is ook vol mededogen. Ze zoomt in op de binnenwereld van mensen, op relaties, de intermenselijke omgang, weet pijn en misverstand naar boven te halen, en zoomt dan weer uit, zodat je als lezer weer achterblijft met lege handen. Losse eindjes die maar niet bij elkaar komen. Knap hoor, hoe ze dat allemaal verwoordt. Ik ben fan, fan, fan.