Recensie Een half leven

Het eerste boek van V.S. Naipaul dat ik heb gelezen en er zullen er zeker meer volgen.
De hoofdpersoon, Willie Chandran, is een buitenbeetje, al vanaf zijn geboorte. Hij past, als kind van een brahmaan en een kasteloze vrouw, niet in de Indiase kastesamenleving: hij hoort immers nergens echt bij. Tijdens zijn studie in Londen is hij de Indiër die geen weet heeft van de grote gebeurtenissen in de rest van de wereld. In zijn volwassen leven, met zijn vrouw Ana, in een Portugese kolonie aan de Afrikaanse oostkust (lees Mozambique) is hij de buitenstaander in een koloniale maatschappij die ook geen lang leven meer is beschoren.
Het deel over de belevenissen van Willie in Londen boeiden me het meest: het is universeel, met een vleugje humor en het geeft een mooi beeld van de tweede helft van de jaren '50 in Londen. Het eerste en derde deel zijn wat onsamenhangender, maar ook deze zijn interessant. Over het leven in Portugees Mozambique wist ik eigenlijk bijna niets, dat maakt het boeiend voor me. Daarbij komt wel dat je de belevenissen van Willie daar niet echt ervaart: het is te afstandelijk en beschrijvend beschreven om er echt in mee te kunnen gaan. Het leest meer als een interessante reportage dan een roman. Hetzelfde geldt voor het eerste deel: ook dat is vrij afstandelijk en beschrijvend. Al met al vond ik het toch een goed boek en ga ik zeker meer van deze schrijver lezen.