Recensie Broere

Voor Jos, Marc, Rik, Jan, Pat, Paul, en de koning zaliger.
Zo luidt de opdracht bij dit boek.
Deze opsomming stemt overeen met de ondertitel van de verhalenbundel Broere:
de oudste, de stilste, de echtste, de verste, de liefste, de snelste en ik.
Het zijn een dertigtal anekdotes uit de kindertijd van de auteur Bart Boudewijn Peter Moeyaert (1964) te Brugge. Hij groeide op als jongste in een gezin met zeven jongens, 'onze vader', 'onze moeder' en Memee. En als jongste krijg je natuurlijk niet vaak gelijk, dus is het des te leuker als hij toch soms erg rake opmerkingen maakt.
De Belgische koning Boudewijn zaliger was zijn peter; dat was gebruikelijk in België bij de zevende van zeven opeenvolgende zonen. Hij kwam zelfs op verjaardagsvisite met een cadeautje, was 'ongelooflijk fier', terwijl koningin Fabiola (ongeduldig?) in de auto bleef zitten. De zes broers in koor hierover:
‘Gelukkige verjaardag!’ riepen ze tenslotte, maar dan met de tongval van de koning, en bij het juichen plukten ze me van mijn matras, en gooiden me omhoog, en nog eens, en nog eens, zeven keer, ik was allang blij dat ik geen acht werd.

Een paar andere mooie zinnen die de schrijfstijl treffend weergeven:
Tijd teveel bestond niet, dus van gemelk waren ze niet gediend.
Af en toe viel er een vloek in de la.
Ze zei het alsof ze het schuim van een pils zag neerslaan.

Kleine details als koetjesrepen, gortenpap, droge varkenslever, zelfgemaakte peren op sap, tong uitsteken, sokken stoppen, aaneengeplakt op de achterbank van de auto om te gaan picknicken in het bos, deden mij als lezer sterk terugdenken aan (toegegeven: mijmeren over!) de jaren zestig/zeventig, toen ikzelf opgroeide in een groot gezin.

Een grappig en herkenbaar boekje met in veel van de verhalen een ironische ondertoon.
En ook nog met een aantrekkelijke cover.
Op de CD bij dit boek (editie van 2000) leest Bart Moeyaert 12 verhalen uit het boek voor. Móói Vlaams gesproken met Caroline Deutman aan de piano.