Recensie Ik beken

Meerdere malen heb ik overwogen om het boek niet uit te lezen, omdat de beschreven mensonwaardige situaties te veel ellende na elkaar was. Als dit een werk van fictie was geweest was ik sowieso vanaf pagina 80 afgehaakt. Omdat het echter een waargebeurd levensverhaal betreft heb ik het boek telkens weer opgepakt en dan bepaalde alinea's of zelfs halve bladzijdes gewoon niet gelezen. Maar pagina 80 was voor mij echt een breekpunt.
Het is wel duidelijk dat de schrijfster de zwarte passages bewust afwisselt met min of meer zonnige jeugdverhalen, om het de lezer allemaal te laten behappen. Alle lof voor deze structuur!
Toch moest ik al lezende vaak aan het boek Bezonken rood van Jeroen Brouwers denken, dat ook in deze tijd speelt met vergelijkbare waargebeurde omstandigheden.
Kortom: Heel erg goed dat dit soort boeken geschreven zijn! Maar het vergt wel wat van de lezer. Namelijk om nooit te vergeten!