Het blíjft gewoon leuk!

XLisette2000 schrijft in haar recensie dat ze met haar 13 jaar misschien een beetje te oud is voor Mees Kees. Dat ben ik niet met haar eens: ik ben 43 en heb wederom enorm genoten van de taalvondsten ('piepklein hekeltje', 'achtersprong'), de personages en het verhaal in het alweer negende deel uit de Mees Kees-serie. Tijdens het lezen stonden mijn zoons van 11 en 12 te dringen om het ná mij te lezen.

Vlotte lezers hebben het boek in minder dan een uur uit, maar deze serie is ook perfect voor kinderen die niet goed of niet graag lezen. Korte hoofdstukken, doorspekt met grapjes en leuke tekeningen. Het is inmiddels wel meer van hetzelfde, maar hetzelfde is nog altijd heel vermakelijk.

Iedereen die Mees Kees alleen van de film kent, doet zichzelf echt te kort. De belevenissen van een stagiair met onorthodoxe lesmethoden in een groep 6b met een vrij gemiddelde leerlingenpopulatie (inclusief slimmeriken, ADHD'er, dyslecticus, dommekracht en ook minder zichtbare leerlingen), verteld door een wat onzekere jongen met een dode vader en een depressieve moeder: er schuilt veel meer in het verhaal dan op het witte doek tot uiting komt. Maar het is vooral de kinderblik van de ik-persoon Tobias die de boeken zo leuk maakt.

Het zou me overigens niet verbazen als de titel van dit boek is gekozen met het oog op verfilming. In het boek staat Mees Kees namelijk maar een halve pagina op een podium. Mees Kees op de Planken gaat over vriendschap en over de participatiemaatschappij. Dat klinkt zwaar, maar laat dat maar Mirjam Oldenhave over.

Tip: lees een paar hoofdstukken voor en laat het boek daarna in het zicht liggen. Grote kans dat je kinderen er zelf in verder lezen!