Thriller in ik-vorm

Een thriller wordt spannender als je die in de ik-vorm schrijft. Het verhaal zit dichter op je lijf, je zit als lezer veel meer midden in het verhaal. Het is daardoor directer en ook sneller. Er is geen intermediair die je in een tempo dat hem of haar ligt vertelt wat de hoofdpersoon overkomt.

Dat moet Maria Rijk hebben gedacht toen zij Blauwdruk schreef. Een goed verhaal, waarin een moeder haar dochter tegelijkertijd helpt en hindert in het zoeken naar haar echte vader, dat in hoge snelheid tot je komt en dat je daardoor aanzet tot snel lezen. Je wordt overgehaald tot ‘nog één hoofdstuk’ en ‘nog een’ en ‘nog een’, tot je het boek uit hebt. Dat is dus snel want het telt niet meer dan een magere 230 pagina’s. Die heb je – ook als je geen snelle lezer bent – gauw uit. Bovendien blijf je aan het eind met het gevoel zitten van ‘wat nu?’. Want het verhaal lijkt eigenlijk weer opnieuw te beginnen. Het is niet af. Het meisje kan nog een keer beginnen met zoeken naar haar echte vader. En meer. Dat zullen sommigen een gouden greep vinden, ik vind het irritant.

Blauwdruk is het eerste boek dat ik lees van Maria Rijk. Het is voor mij een vrouwenboek zoals bijvoorbeeld de Nicci French boeken dat zijn: ze gaan over vrouwen, meestal sterke, bepaald geen gewone gemiddelde vrouwen, geschreven vanuit de kijk van vrouwen, redenerend met de logica van vrouwen. De mannen die er in voorkomen zijn vaak sukkels of hebben andere tekortkomingen, ook al blijken ze tot bijzondere dingen in staat. Ik denk dat vrouwen deze boeken prettiger vinden lezen dan mannen.

Neemt niet weg dat het een knappe thriller is. Ik maakte de vergelijking met Nicci French niet zomaar. Er zitten bepaald meer overeenkomsten in en dat is veelbelovend. Immers Nicci French is een fenomeen met een enorme schare lezers. Maria Rijk verdient die ook en ik sluit niet uit dat dat ze die ook gaat krijgen.