De boevenwagen niet echt een boek met verhaal maar meer een opsomming van gebeurtenissen

De boevenwagen van Jelle Winkels is niet echt een boek met een verhaallijn.
De schrijver Jelle Winkels is er een lekker voor gaan zitten en heeft zijn (kleine) notitieboekje erbij gepakt zodat hij genoeg materie heeft om een boek te schrijven.
Na de beschrijving van zijn eerste werkdag heb ik al het idee dat dit niet het boek is waar ik op zit te wachten. Hij beschrijft uitvoering hoe hij zijn uniform aantrekt hij vindt zichzelf geweldig stoer.
Hij wilde zo schrijft hij altijd als klein jochie bij de politie, brandweer of beroepsmilitair worden maar hij kwam steeds niet door de test hij was ongeschikt en dat frustreerde hem enorm.
Toen solliciteerde hij bij justitie als transportgeleider want hij had een boevenwagen zien rijden en zich voorgesteld dat hij de chauffeur was. Hij was blij dat hij werd aangenomen want dan mocht hij eindelijk een echt uniform aan. Dit gelezen hebbende denk ik al dat word een echt saai boek.
Ik kan mij niet voorstellen dat alles wat hij opschrijft ook echt is gebeurt. Zo lees ik dat er een gevangene een weekend in een busje heeft doorgebracht omdat hij “vergeten” is. Heeft die man helemaal niet geroepen, geklopt, geschreeuwd, nadat hij daar in de bus werd geparkeerd en de vervoerders zag weglopen? Ik geloof het niet. Zo zijn er meer passages in dit boek die mij erg ongeloofwaardig overkomen. Busjes die in de parkeergarage kapot worden gereden door onervaren chauffeurs omdat ze te stoer zijn om hun aanwijzingen van hun bijrijders op te volgen (daar betalen wij allemaal belasting voor). Ook kunnen de heren zich maar moeilijk beheersen en worden gevangenen geslagen, geschopt.
En dan beschrijft hij het ophalen van een gevangene uit de Landelijke afzondering, unit 1, het voormalige kamp Vught, is voor mij helemaal onbegrijpelijk. Wat een vreemde fantasie heeft die man hij vergelijkt in zijn fantasie penitentiaire inrichtingswerkers in hun grijze broek met Duitsers en ziet in de Marokkaanse boef die hij moet begeleiden ineens een man met een Jodenster (die ster heet een Davidster en geen Jodenster!)op de linkerborst. Vervolgens ziet hij een man aan een galg met een geknakte nek. Soldaten met kisten aan die een gevangene met geweren in de rug prikken.
Heeft Jelle zo weinig echte dingen meegemaakt die de moeite waard waren om op te schrijven dat hij een vlucht moet nemen in een dergelijke naar fantasieverhaal over een tijd die hij gezien zijn leeftijd nooit heeft meegemaakt. Dient die om zijn boek extra gewicht te geven? Bah! Bah! En nog eens bah! Bij deze pagina’s (82-83) heb ik helemaal geen zin meer om te lezen maar ik doe het toch.
Ik heb doorgelezen tot bladzijde 285 en kom tot de conclusie dat dit niet echt een leuk boek is maar slechts de fantasie en notities van een ex gevangenen vervoeder die hij op papier heeft gezet en er een uitgever zo gek heeft gekregen om het als boek uit te geven. Ik vind het zonde van het papier.