Universeel thema in fantasy jasje

Toen ik het boek Jills Talisman via de post ontving, las ik op de achterflap al snel dat het om een science-fiction boek ging. Niet echt mijn ding. Want, hoewel ik altijd genoot van de tv-series met captain Jean Luc Picard en zijn bemanning op het Starship Enterprise, veel verder dan dit is het met mijn liefde voor dit genre niet gekomen.

Met lichte tegenzin dus ben ik toch aan het boek begonnen. In het begin stoorden mij enkele taalfouten en wat ongelukkige woord- of zinskeuzen. Ook de vrede beschrijvingen van gevechten tussen verschillende buitenaardse groeperingen konden mij niet echt bekoren. Een kritische redacteur had aan het geheel nog wel wat mogen (of moeten) schaven.

Maar, mijn doorzettingsvermogen werd beloond. Want ik ben toch terecht gekomen in een leuk opgezet verhaal over moed, vertrouwen en liefde en wat dit betekent in een wereld waarin alles je afgenomen lijkt te zijn.

De hoofdpersoon Jill is haar ouders en broer verloren tijdens een oorlog met verschillende stammen in het fantasieland Lantana. Ze ziet het leven hierdoor somber tegemoet, totdat ze Sam tegenkomt, een strijder die zij helpt met zijn verwondingen, hij geeft haar op zijn beurt kracht om door te gaan. De twee strijden samen tegen de vijand en er ontstaat een bijzondere band tussen hen. En dan ook nog een happy end. Eigenlijk een verhaal van alle tijden en van alle werelden.

Wat mij betreft heeft Vlaming Dieter Ryckewaert met zijn debuut Jills Talisman een aardig avonturenverhaal met romantische trekjes neergezet. Wel een boek dat door zijn redelijk eendimensionale verhaallijnen en dialogen met name voor jeugd en jongeren passend is. Het boek lijkt me trouwens prima geschikt om te verfilmen. Zeker wanneer er Sneeuwherders en Kustlanders in meedoen!