Joe & ik suddert nog even na

Mireille Geus snijdt in haar eerste Young Adults roman Joe & ik een origineel onderwerp aan. Zoon Woelie gaat met zijn terminaal zieke vader op treinreis door Europa. Achteraf schrijft hij zijn verhaal in zijn “opschrijfboek” en maakt de lezer deelgenoot van reis en van de relatie die hij met zijn vader heeft.

De moeder van Woelie werd jaren geleden in een inrichting opgenomen. Naar school gaan doet Woelie al even niet meer, hij verdrijft de tijd met het helpen van zijn vader in de telefoonwinkel en het gluren naar zijn overbuurvrouw. Ook kijkt hij dagelijks naar een dvd over treinreizen door Europa. Dan blijkt dat zijn vader niet lang meer te leven heeft. Samen besluiten ze een Rail Away-reis door Europa te gaan maken, als afscheid en om elkaar toch nog beter te leren kennen.

De schrijfster houdt het verhaal klein. Er zijn slechts enkele hoofdpersonen, de verhaallijn is kort (en krachtig). De treintour op zich is vrij sec beschreven: de ziekteverschijnselen van de vader en de ondersteunende rol van de zoon staan centraal. Op een paar opvallende gebeurtenissen na gebeurt er eigenlijk niet zoveel.

De kracht van het boek zit hem vooral in het beschrijven van de worstelingen die Woelie ervaart in deze fase van zijn leven en zijn reflectie hierop. Deze zijn bovengeschikt aan het feitelijke verhaal. Grote thema’s als “waar kom ik vandaan?”, het hebben van een moeder met psychische problemen, ontluikende seksualiteit en omgaan met de naderende dood van een ouder komen allemaal in deze slechts krap 200 bladzijden tellende roman aan bod. Zonder maar een moment dramatisch te worden. En dat is knap.

De overpeinzingen van Woelie zijn interessant en geven een goed beeld van deze fase in zijn leven. Echter, de laatste 25 bladzijden van het boek hadden wat mij betreft achterwege mogen blijven. Het blijft een raadsel waarom de schrijfster voor deze vorm kiest en wat mij betreft had er op blz 188 een definitieve punt mogen staan.

Het motto voorin, een citaat van Marcel Proust, vat de diepere laag van de roman op een voortreffelijke manier samen: de werkelijke reis van ontdekkingen bestaat niet uit het zoeken naar nieuwe landschappen, maar uit het hebben van nieuwe ogen. En zo kijk je ook na het lezen van dit boek weer anders naar het leven. Joe & ik blijft dus nog een poosje nasudderen.