POËTISCHE HORROR

De Kinderbarak is een vertaling van het oorspronkelijk Franstalige boek met de Duitse titel: Kinderzimmer. De Franse schrijfster Valentine Goby heeft natuurlijk niet voor niets haar boek deze Duitse titel gegeven. Waarom de Nederlandse vertaalster het nodig vond om het wel te vertalen is mij een raadsel.
Het boek vertelt niet alleen het verhaal van de zwangere Mila die naar het werkkamp Ravensbrück wordt gedeporteerd, maar vertelt de verhalen van alle vrouwen die daar verbleven. Door de ogen van de schrijfster volgen we de dagelijkse wreedheden die er plaats vonden, afgewisseld met flashbacks naar Mila’s voormalig leven in Frankrijk.
Door het gebuik van lange zinnen, onderbroken door vele komma’s en van de hak-op-de-tak springende overpeinzingen en -gebeurtenissen, kostte het even tijd voor ik gewend was aan de schrijfstijl van Valentine Goby.

Het boek leest eerder als een verzameling van gruwelijke momenten die dagelijks in het kamp plaatsvonden dan als het persoonlijk levensverhaal van Mila. Haar personage blijft aan de oppervlakte en ik voelde ook geen verbondenheid met haar als hoofdpersoon. Maar wel met het lot en de ontberingen van alle vrouwen daar ter plekke.
De grote verdienste van het boek is dat de schrijfster me wist te raken met haar bijna poetische beeldspraak van de afschuwelijke situaties. Hierdoor komt de rauwheid en onmenselijkheid van deze horrorwereld des te heftiger binnen. Af en toe moest ik het boek even wegleggen om het gelezene te laten bezinken. De beelden worden zodanig door de schrijfster beschreven dat het lijkt alsof je een fotoalbum van Ravensbrück doorbladert. Bij elke foto een nieuw schokkend verhaal. Van de ene foto door naar de andere. Van het ene niet te bevatten horrorverhaal door naar het volgende.

Iedere foto vertegenwoordigt daarmee een stem die nooit vergeten mag worden!