EEN INTRIGEREND PLOT

‘Het kwaad en de rivier’ betekende voor mij een introductie met de boeken van de bekroonde Britse thrillerschrijver R.J. Ellory.

De schrijver situeert zijn verhaal in het jaar 1974 in het broeierige zuiden van de Verenigde Staten. Het is het toneel van de nog altijd aanwezige rassenhaat, de Ku Klux Klan, rijke plantage eigenaren, voodoo rituelen en grote doofpotten. Het jaar 1974 is tevens het jaar van Nixon die zijn belofte om de Vietnamoorlog te beëindigen niet nakwam en het Watergate-schandaal.
Deze teneur van list, bedrog en haat trekt de schrijver door in zijn plot. Een wereld in verval. Zo worden ook zijn personages neergezet. Gebroken mensen als gevolg van levenservaringen waarop ze zelf geen invloed konden uitoefenen: ziekte, depressie, dood en ellende. “Je kreeg zelden wat je verdiende. Eigenlijk nooit.”

Zij aan zij met hoofdpersoon John Gaines, sheriff en oorlogsveteraan uit de Vietnamoorlog, beleef je als lezer de zoektocht naar de moordenaar van een jong meisje, twintig jaar na dato. Zo intrigerend als de moordzaak op zich is, en zo boeiend als de schrijfstijl is, zo irritant vond ik de veel te langdradige en zichzelf herhalende flashbacks naar Gaines z’n Vietnam-ervaringen. Natuurlijk dienen ze ter onderbouwing van Gaines als persoon maar de overdaad hieraan gaf mij de indruk alsof er twee verschillende verhalen door elkaar liepen. Aan de ene kant een spannende thriller met een goed opgebouwd plot, aan de andere kant een historische verhaallijn waarin Ellory niet kan nalaten om het ontstaan van de Vietnamoorlog uit te leggen en Nixon met het Watergateschandaal erbij te betrekken. Deze historische aanvullingen kwamen naar mijn mening te geforceerd over en deden afbreuk aan het verhaal. Ik snap dat Ellory de waanzin en nutteloosheid van elke oorlog wil benadrukken maar het gevolg is wel dat deze dwalingen telkens weer de vaart uit het verhaal haalden. In het eerste gedeelte van het boek was er hierdoor ook weinig dialoog tussen de personages.
Gelukkig kreeg het thrillergedeelte weer meer vrij spel in het tweede gedeelte van het boek, wat maakte dat ik toch benieuwd ben naar zijn andere werken.