Manuscript zag het licht te vroeg........

Omdat op de laatste bladzijde van “Belladonna” de inbreker Nienke van Schuppens MacBook liet staan, kon haar manuscript toch nog boek worden. Vanwege ernstige bedreigingen was daar moed voor nodig. In de werkelijkheid zou Uitgeverij Link er goed aan hebben gedaan zich de vraag op de laatste pagina te stellen: is het manuscript van Mathilde Hoekstra in deze vorm er bij gebaat om te verschijnen?

Vanaf pagina één wordt direct de toon gezet voor het totale verhaal. Hoofdpersoon Machteld de Wit rijdt letterlijk het leven van de andere hoofdpersoon, Nienke van Schuppen binnen. Op de bakfiets, waarin behalve chihuahua Boo, Machtelds vriend Woody zit. Nienke ziet Machteld, is op slag door haar gebiolo-geerd. Maakt direct een foto en schrijft een Twitterbericht. Machtelds lijn, lengte en blonde lange haar doen haar aan Barbie denken. “Barbies lives twittert zij rond. Het boek is vlot geschreven. Je vliegt er door heen. Modern. Helemaal 2014. Enerzijds word je meegenomen door de ik-figuur (Nienke) en an-derzijds lees je beschrijvingen over Machteld. Dit werkt verwarrend. Uit de inhoud begrijp je dat de ik-figuur (toch ook de uiteindelijke schrijfster?) niet de directe observaties over en avonturen van Machteld heeft kunnen meemaken. In hoofdstuk 49 voegt de ik-figuur zich plots wel in het verhaal over Machteld die op het punt staat therapie te ondergaan in de vorm van ECT. Daarvan was nu juist de buitenwereld niet op de hoogte.

Schrijven vanuit twee perspectieven veroorzaakt mogelijk mede oppervlakkigheid in de beschrijvingen van de personen. Nergens worden de (hoofd)figuren echt mensen van vlees en bloed. Alles blijft in het boek min of meer in de mededelingensfeer. Echte passie, spanning en meegesleept worden door de hoofdfiguren blijft achterwege. Er wordt heel veel overhoop gehaald aan verslaving, wilde feesten, chantage, een afschuwelijk traumatiserende marteling die op video wordt gemonteerd… En toch; nergens lopen de rillingen over de rug. Kippenvel ontstaat nergens. Het blijft daardoor een min of meer gekunsteld frame waarbij het er ook niet toe doet dat juist alles draait om het uitbrengen van een ego glossy. Daar zou zoveel meer te halen zijn geweest met betrekking tot invloed en macht die Machteld zocht.

Wellicht had Mathilde Hoekstra dit manuscript nog eens heel kritisch door de ogen van de lezer moeten lezen en zich nogmaals afvragen waarom zij gekozen heeft voor de titel Belladonna. Nu blijft dit ondui-delijk. Vanuit welk perspectief put de schrijfster uiteindelijk? Verwijst zij naar Belladonna als wolfskers (Atropa bella-donna)de giftige plant? Dacht zij aan Mathilda Belladonna, personage uit de Harry Potter-reeks? Aan het album Belladonna van de Britse band Nucleus ? Aan de Amerikaanse pornoactrice Belladonna ? Aan de roman Belladonna van Hugo Claus? Voorlopig blijft het beeld steken bij Barbie. Weinig diepgang en veel plastic. Terwijl de ingrediënten voor een beter boek zeker aanwezig zijn.