Een integer en intiem liefdesverhaal in een gelovig kader

Koen Wauters studeerde Germaanse en koos voor Nederlands en Engels, in zijn licenties lag de focus op Nederlandse literatuur en taalkunde. Daarna volgde hij de aanvullende opleiding Zakelijke taalbeheersing, nu heet deze Taal en bedrijf, en zo liep hij stage bij de regionale nieuwsredactie van radio 2 Antwerpen. Daar kreeg hij de smaak van journalistiek en vooral ook van het radio maken te pakken. Twee en een half jaar later slaagde hij in het journalistenexamen bij de VRT en werd hij binnenlandse verslaggever bij de radionieuwsdienst waar hij nog altijd voornamelijk de politieke en juridische onderwerpen voor zijn rekening neemt. Hij werkt ondertussen ook al meer dan tien jaar voor Het journaal op televisie.
Dit boek over zijn ouders was iets wat hij 'moest' schrijven. Hij kende het verhaal van zijn ouders wel voor een deel maar toen hij die map brieven in handen kreeg van zijn moeder was hij daar zeer van onder de indruk. En indrukwekkend blijkt het zeker te zijn als je dit boek uit hebt. Het is zo een intieme kijk in het leven van twee mensen die elkaar ontmoeten, een vriendschap ontwikkelen en zo langzaam in een liefdesrelatie terechtkomen. Zo intiem dat je je als lezer een voyeur voelt. Het is alleszins een uniek verslag, niet alleen van de ontluikende liefdesrelatie tussen twee religieuzen maar ook de kadering in het algemene leven van toen, de Kerk bepaalde in die tijd nog voor een groot stuk het landelijke leven. In het verhaal van deze twee mensen lees je duidelijk dat de tijden aan het veranderen waren. We weten nu dat er in die tijd een niet te stuiten golf van uittredingen was en het kerkelijke leven veel van zijn macht en invloed verloor.
In zeven delen vertelt Wauters chronologisch het verhaal van zijn beide ouders. Elk deel verhaalt de gebeurtenissen van zowel An als Herman zoals de auteur ze gehoord had van beiden, en dan volgt de briefwisseling van de betreffende periode. Wauters is een wetenschapsjournalist en dit is wel te merken. Het verhaal wordt nogal droog verteld, feit voor feit en zeer chronologisch. In de brieven klinken uiteraard wel veel gevoelens door. Delen daarvan zijn zeer interessant om te lezen, in het begin zijn de brieven soms zelfs filosofisch en krijg je zelfs geestelijke gedachtenspinsels te lezen. In het middengedeelte komt vooral hun worsteling aan bod, hun religieuze keuze tegenover hun ontluikende liefdesgevoelens. Het wekte zelfs ontroering op soms. Later primeert dan de liefde en de moeilijkheden die ze ondervinden om hun weg hierin te vinden. Dat durft nogal eens voor herhaling zorgen in de briefwisseling.
Koen Wauters heeft van het boek dus geen verhaal of roman gemaakt en dit is wel jammer, het boek had beklijvend kunnen zijn als het meer een vertelling was geweest, er hadden zelfs dan nog fragmenten uit de brieven kunnen in voorkomen. Nu was het in feite gewoon een verslag van de gesprekken die hij had met zijn ouders en voor zover ik het kan inschatten, lijkt het zelfs zo goed als woordelijk te zijn.
Mijn vader was priester, mijn moeder non is zeer zeker een integer boek, eentje dat getuigt van een grote liefde en alleen daarom al de moeite van het lezen waard is. De ontwikkeling van een mooie vriendschap die uitgroeit tot een gelukkige liefdesrelatie was mooi om te lezen. Maar ook de worsteling van deze zelfde twee mensen met betrekking tot hun gelovige en kerkelijke leven eind de jaren zestig was toch wel boeiend. Een autobiografische roman van twee liefdevolle mensen geschreven door hun zoon, toch wel een speciaal boek dit dus.