Waar wij altijd geweest zijn

Waar wij altijd geweest zijn is de tweede roman van deze schrijfster. Van Soedah, laat maar was ik dagenlang ondersteboven, dus ik begon aan dit boek toen ik echt de tijd had. Ik las het in twee dagen uit: ik kon niet meer stoppen met lezen. Je wordt meegesleurd naar een wereld vol termen zoals djongos, bersiap en slametan. Woorden die ik niet kende, maar die meteen een beeld opriepen. De schrijfster brengt een verloren gegane wereld knap tot leven, net als de emoties van de drie vrouwen wiens uiteenlopende wereld ze beschrijft en die niet méér van elkaar zouden kunnen verschillen. Toch hebben zij één ding gemeen: het trauma dat na de oorlog in de Pacific en hun gedwongen migratie van moeder op dochter op kleindochter wordt doorgegeven. Nergens wordt het sentimenteel of too much, en toch voel je wat zij voelen, kijk je door hun ogen. Op het laatst las ik zo langzaam mogelijk: ik wilde geen afscheid nemen van de personages.