Gevoelig geschreven over zware thema’s

De emoties in dit boek gaan diep, zo diep. De auteur trekt je mee of je wilt of niet, door een dal van diepe duisternis. En als je denkt dat het niet dieper kan, sleurt ze je nog dieper mee, totdat je begrijpt waarom iemand zichzelf pijn wil doen, totdat je voelt waarom iemand liever dood wil zijn, totdat je niet anders kan dan huilen om de pijn van deze mensen.

Het verhaal wordt verteld vanuit drie perspectieven. Emma woont met haar man en hun zoon Johnny in een Amish gemeenschap in Sinking Creek. Geheimen in het gezin drukken zwaar op haar en brengen verwijdering. Ze is de leugens zelf gaan geloven omdat het makkelijker is om achter te verschuilen dan om de waarheid onder ogen te zien.
In het naastgelegen bos ontmoet Emma voor het eerst haar zwarte buren: Delilah en Malachi met hun kinderen. Ze zijn onlangs verhuisd omdat ze een groot verlies hebben geleden en hopen een nieuwe start te kunnen maken. Ondanks dat hun huidskleur verschilt, verschillen hun omstandigheden niet zo veel en er ontvouwt zich een voorzichtige verbondenheid. Verdriet blijkt universeel. Delilah worstelt met haar verdriet. Wat als dat zo zwaar op je drukt dat je niet meer weet hoe je moet leven? Ze geeft haar dochter Sparrow de schuld van een traumatisch ongeluk en kan haar niet vergeven. Het meisje weet ook niet wat ze met haar schuldgevoel aan moet en probeert haar pijn te verdoven. Ze vindt genegenheid bij Emma, die haar ziet als de dochter die ze nooit zou krijgen.
Totdat er een ommekeer komt en er ruimte komt voor de waarheid. Inkeer en vergeving bieden de openheid die nodig is en communicatie blijkt heel belangrijk bij de verwerking van trauma’s. Graag had ik nog langer bij de vrouwen gebleven nadat ze geleerd hadden hoe ze moesten leven. De schrijfster heeft mooie vergelijkingen gevonden: “De sluier tussen onze kerk en onze zonde was nu zo dun als de nachtjapon die ik droeg.” Verder heb ik enorm genoten van de poëtische beschrijvingen: “Ik kon het water in de lucht voelen zodra ik ons huis uit stapte.” Een leuke toevoeging is het gedicht op het eind. ‘Het water trekt ons.’ Water is een steeds terugkerend thema. Water kan de dood betekenen, maar ook nieuw leven zoals bij de doop.

De auteur heeft het aangedurfd om zware thema’s aan de orde te brengen, zoals alcoholisme, discriminatie en automutilatie. Ze weet deze met grote gevoeligheid te beschrijven zonder dat het een loodzwaar verhaal is om te lezen. Het geloof is rustig verweven door dit verhaal, soms in moeilijke vragen, een andere keer komt het vooral naar voren door de thema’s waarheid en vergeving. Een emotioneel verhaal dat je niet meteen loslaat als je het boek dichtslaat.