Dappere vrouwen

Op het dieptepunt van haar bestaan ervaart Olivia Rosetti hoe God haar pijn en verdriet kan gebruiken voor iets nieuws: een toevluchtsoord voor vrouwen die hetzelfde leed hebben meegemaakt als zij. Tegelijkertijd krijgt de rijke weduwe Ruth weer een nieuw doel om voor te leven.

Door hun liefdevolle samenwerking worden hun eigen harten geheeld. Maar hun inzet verloopt niet zonder strijd. De vrouwen die hun hulp inroepen zijn ongehuwd zwanger geraakt en daar werden ze zeker in 1939 hard om veroordeeld en zelfs voor naar de gevangenis gestuurd. De dames vangen zonder te vragen of te veroordelen de zwangere of mishandelde vrouwen op. Voor Olivia is het niet makkelijk om met de baby’s om te gaan, terwijl ze zelf haar zoontje moet missen. Er zijn haar vreselijke dingen overkomen in het Mercer Reformatory for Woman, dat echt heeft bestaan, maar daarover wordt niet erg uitgebreid verteld.

Als Olivia Darius ontmoet hebben ze tegenovergestelde belangen. Darius blijkt een goede man, maar voor de gebroken Olivia is het moeilijk om open te staan voor zijn liefde. Vanaf het begin sluit je Olivia en Darius in je hart. Met veel inlevingsvermogen beschrijft Mason hun onvermogen, twijfels en verwachtingen waardoor je deze hoofdpersonen goed leert kennen. Olivia worstelt, maar ze is een dappere doorzetter waarvoor je wel empathie moet voelen. De dialogen maken het levendig, maar ook de beschrijvingen geven een goed beeld van het leven in het opvanghuis. Een rechtszaak maakt het nog een beetje spannend, maar voor mij zat de meeste spanning in het liefdesverhaal. Het toevluchtsoord voor gebroken harten is een volwaardig verhaal dat me heeft geboeid van begin tot einde.