Herkenbaar en bemoedigend

Marianne Grandia heeft hoofdpersoon Jim zo levendig getekend met woorden, dat het is alsof ik hem persoonlijk ken en weet waar zijn huis staat in de polder. Tijdens het lezen was ik geschokt door de situatie die Jim overkwam. Ik begrijp zijn worsteling en zijn vragen zo goed na zijn zware verlies en ik leef met hem mee. Zo bijzonder hoe Marianne zich heeft ingeleefd en ons als lezer zo dichtbij de diepste kern van Jim brengt. Zijn strijd is zo herkenbaar. Ze maakt het niet mooier dan het is met zijn boosheid en botheid, maar na het donkere dal is daar wel weer de hoop. Marianne laat zien hoe we als omstanders aanwezig kunnen zijn als iemand het moeilijk heeft. Zulke wijze lessen zijn er verweven in het verhaal zonder dat het prekerig wordt.

Ook Meike heeft het zwaar. Ze is net gescheiden en moet haar weg als alleenstaande moeder nog vinden. Wellicht heel herkenbaar als je zelf door zo’n proces bent gegaan. De omgang met de vader van het kind, de combinatie werk en kind, de strijd om de loyaliteit van het kind. Meike moet een nieuw leven voor zichzelf opbouwen. Ook hierin laat Marianne zien dat ze goed begrijpt wat zoiets met je doet. Ik kan niet anders zeggen dan dat dit verhaal me weer in mijn hart heeft geraakt.

Ga dit verhaal lezen. Teken van trouw is ontroerend, herkenbaar en bemoedigend.