Vlot geschreven, belangrijk verhaal

Wat een boeiend verhaal!
Ik weet nog dat ik in de bus of tram zat, onderweg naar één van de wat Milio zo mooi 'de scholen in historische panden in Amsterdam zuid' noemt, en langs uiterst deprimerende, totaal karakterloze en ronduit lelijke gebouwen kwam. Dat bleken vmbo-scholen te zijn. Ik vroeg me dan af wie daar in hemelsnaam op zou zitten, hoe iemand daar nou terechtkomt. In dit boek wordt dat verteld.
Onze maatschappij is niet gericht op mensen die buiten de ongeschreven maar duidelijk aanwezige maatstaven vallen. Iemand die arm is, ziek of op een andere manier niet aan deze maatstaven kan of wil voldoen, wordt keihard buiten deze maatschappij gezet. Wat ik zo mooi vind aan dit boek, is dat dit niet alleen goed omschreven wordt, maar ook met een duidelijke ondertoon van kritiek en verontwaardiging. Daardoor wordt de waarheid op geen enkele wijze mooier voorgesteld dan hij is.
Het zware onderwerp wordt gecompenseerd door een vlotte schrijfstijl, die het moeilijk maakt het boek weg te leggen. Dit positieve punt raakt mijn enige minpunt: het verhaal had van mij iets uitgebreider gemogen. Vooral over de jeugd van de schrijver had ik iets meer details willen lezen.
Verder is het een goedgeschreven, maar vooral ook belangrijk boek.