Prachtig beklemmend geschreven

Roodkapje, zo heet dit nieuwste boek van Unni Lindell. Er was bij de uitgever enige tijd twijfel of de titel misschien Nachtboek moest worden. Begrijpelijk want het Nachtboek – een dagboek maar dan tijdens de nacht geschreven - speelt een belangrijke rol. Deze keer geen Cato Isaksen in de hoofdrol. Wie wel? Drie zussen en hun grootmoeder. Judith, Lisbet en Carol Manner, zo heten de zussen. Hun moeder heeft het gezin verlaten waarna de grootmoeder de meisjes moest opvoeden. De zussen zijn volwassen en één van hen vermoordt al geruime tijd mannen. Waarom doet ze dat? En wie van de drie is het?

Roodkapje heeft als thema's: ‘pedofilie’ en ‘geschondenheid’. Het is een verhaal over de pogingen om ondanks traumatische ervaringen een vrij normaal leven te leiden. Unni Lindell schakelt over van de ene zuster naar de andere, het verhaal wordt vanuit verschillenden invalshoeken verteld. Jeugdervaringen worden onder andere via ‘Nachtboek’ belicht. Als achtergrond fungeert de winter in Noorwegen met zijn ijzige kenmerken. Een buurman verricht naspeuringen naar de zusters. Hij is een oude politieman die al geruime tijd vermoedt dat er bij de vrouwen iets niet helemaal deugt. Een onvergetelijke bijrol is weggelegd voor de oude dementerende oma die, in schemertoestand, haar leven geprojecteerd ziet op de wand van een kamer in een verpleeghuis.

Unni Lindell roept een beklemmende sfeer op. Haar grote kracht ligt in haar schrijfstijl, in de manier waarop ze gevoelens en gedachten verwoordt. Regelmatig komen passages voorbij waarbij ik de behoefte voelde ze nogmaals te lezen. Omdat ze prachtig geschreven zijn en tot nadenken stemmen. Melancholiek en beklemmend. Bij de compositie van het boek heeft Lindell gebruik gemaakt van de thema’s als : vorst, sneeuw, noorderlicht en ijs. Aan het eind van het boek komen ze nog eens terug.

De ontknoping is verrassend. Roodkapje is een boek waarin de agressie van een vrouw een belangrijke rol speelt, soms resulteert dit in gewelddadige scènes. In het nawoord schrijft Unni Lindell dat ze al jaren met het idee voor dit boek heeft rondgelopen. Een verhaal over geschondenheid en hoe hiermee verder te leven is al eerder verteld. Unni Lindell doet het opnieuw, via een misdaadroman en op haar eigen wijze. Prachtig en beklemmend geschreven.