Jacob Meijer over Vossenhuid

Verbazingwekkend, hoe verschillende factoren uiteindelijk tot elkaar komen, zoals de stukjes van een grote puzzel uiteindelijk een mooi geheel vormen. Opnieuw slaagt Minette Walters er in om een spannende thriller te creëren.

Ik ben zelf geboren en getogen op het platteland, en ikvind het heerlijk om een thriller te lezen die zich afspeelt in de nabijheid van bossen, boerderijen, weidelandschappen en kleine dorpjes. Ook ben ik een liefhebber van het Engelse platteland, waar ik menige zomer heb rondgezworven. De wreedheid van het afslachten van honden en vossen (of het nu door de meute is met een vossejacht of door een met een wrede imborst uitgeruste seriemoordenaar) zijn de basis van dit spannende verhaal. Maar de wijze waarop twee roddelende vrouwen menen eigen rechter te moeten spelen tegenover een tachtig jarige man die zijn vrouw heeft verloren laat ook een grote wreedheid zien.

Op welhaast briljante wijze maken we kennis met Fox, de vader van Wolfie. Wolfie is een super slimme jongen van 10 jaar die op uiterst wrede wijze door Fox, zijn vermoedelijke vader, wordt gebruikt voor dingen die niet door de beugel kunnen. De naam Fox doet vermoeden dat er wel een relatie zou kunnen zijn met de familie Lockyer-Fox van Shenstead Manor in Dorset. Of dat zo is blijkt pas aan het eind, in de ontknoping. Dit boek kenmerkt zich door trouw en loyaliteit, zelf wegcijferende liefde en grote haat en zelfzucht.

Het begin van het boek is wat aarzelend. Je vraagt je af of dit boek wel een thriller is, of je dit boek wel wilt lezen.... en dan... dan wordt je meegezogen in het verhaal en kun je het boek niet meer wegleggen. Als je 2/3 van het boek hebt gelezen kun je niet anders meer dan het laatste stuk achtereen uit te lezen, geloof me.