Jacob Meijer over Sporen naar de dood

Dit verhaal begon ik te lezen met iets van tegenzin. Gek hé? Afghanistan, leven onder de bevolking daar, Sovjet bemoeienis, het sprak me eigenlijk niet zo aan. Maar goed: toch begonnen. Een ogenschijnlijke vriendschap blijkt minder hecht te zijn, verraad, en de vrouwlijke hoofdfiguur zou wel eens getrouwd kunnen zijn met de verkeerde persoon..... een leven als arts en verpleegster onder de armoedige bevolking in de omgeving van Kaboel, waar de arts, in het bezit van goede kaarten, de plaatselijke mannen de weg wijst om transporten met medicamenten, voedsel en: wapens (!) te smokkelen om de strijd tegen de Sovjetsinvallen te helpen. Maar hoe kan het dat die transporten steeds worden overvallen door de Russen? Telkens weer veel doden en veel gewonden die het echtpaar moeten oplappen. En dan de strijd tegen de lokale moslim.. de moellah die als genezing een heilige spreuk op een papiertje schrijft en dan in het vuur gooit. De bevolking merkt al snel dat de westerse medicijnen echt helpen, maar de moellah ziet zijn inkomsten verdwijnen....

Zo langzamerhand werd ik in het verhaal gezogen. Opnieuw ben ik overvallen door het Follett-vurus en kan ik het boek niet meer wegleggen. De climax, met de vlucht van de vrouw en haar pasgeboren kind via een zware route, de strijd van de man om zijn vrouw terug te halen om te straffen, en de ex die terugkomt om haar, maar die niet is wie hij zegt die hij is.....

Opnieuw is Ken Follett er in geslaagd een heel spannend boek neer te zetten, met de mogelijkheid om mij te verleiden naar een verhaal waar ik aanvankelijk geen zin in had. Topklasse vind ik dat. Misschien niet zijn sterkste boek, maar
zeker een prachtige thriller en 4 sterren waard.